weergegeven: 1-4 van 4 resultaten
Grote liefde

Alles de eerste keer

Toen mijn sterrenkindje net geboren was, werd het zomer. Verschrikkelijk om een geboekte vakantie door te laten gaan, terwijl hij bij me had moeten zijn. Alle goed bedoelde adviezen, toch naar een feestje gaan voor afleiding, ontspanning… “het is goed voor je”. Achteraf weet ik dat je vooral je gevoel moet volgen. Waarom denkt iedereen dat afleiding goed voor je is, terwijl je verdriet er gewoon moet kunnen zijn. Verschrikkelijk voelde het, thuis komen na een feestje. Te veel prikkels, te weinig aandacht voor mijn verdriet, voor het gemis en vooral dat gevoel van “gewoon doorgaan met allerlei onbelangrijke dingen”. Veel te vroeg was het, om weer aan het werk te gaan, om op vakantie te gaan of weer naar feestjes te gaan. Maar dat wist ik pas achteraf…

Neem de tijd; neem tijd voor je verdriet, voor het gemis, dat is echt voor iedereen anders. Alleen jij weet waar je klaar voor bent.

De eerste keer Vaderdag. Zoveel ideeën had ik; een klein stoer shirtje met “my daddy rock’s”. Ik zag het al helemaal voor me. De hele zomer is voor mij één lange roes geweest. Nergens heb ik echt van genoten. Ik heb onwijs mijn best gedaan om de draad weer op te pakken, maar niets kwam echt binnen, en toen kwam de herfst en de winter. Donkere dagen en natuurlijk de ‘feestdagen’. De eerste keer kerst vieren, ik had er geen zin in. Mijn sterrenkindje had er moeten zijn. Dat gemis voelde zoveel malen groter in bijzijn van de familie, het samen-zijn, daar had hij bij moeten zijn. Het voelde alsof alles en iedereen “gewoon door ging”, alsof er niets gebeurt was, alsof er niemand miste. Maar mijn mannetje was er niet, ondanks hij ieder moment bij me was.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik altijd al wat moeite heb met de maanden oktober en november. Geef mij maar zon, het liefst ben ik de hele zomer buiten bij het water op mijn slippers. En hoe kun je oud&nieuw vieren wanneer je niet terug wilt kijken maar ook nog niet weet hoe je vooruit moet kijken? Het liefst bleef ik de hele dag in bed. “Wake me up, when it’s all over”. Maar inmiddels weet ik ook dat het belangrijk is om te accepteren hoe het gaat en het gemakkelijker is om er niet tegen te vechten. Vooral wanneer je het gevoel hebt de draad weer op te pakken, valt het zwaar wanneer het toch even weer niet gaat. Ik dacht dat alles beter zou gaan wanneer het weer lente zou worden, maar niets was minder waar…

De eerste keer lente, ken je dat gevoel? Koude voeten, maar de zon warm in je gezicht. ’s middags in een korte broek, ’s avonds in een dikke trui. De vogels die fluiten en druk bezig zijn met hun nestjes. De lammetjes in de wei. Alles weer groen en in bloei. De eerste keer buiten dat kopje koffie in de ochtend. Voor mij altijd een heerlijk moment. Maar nu… Alles.., ieder geluid, ieder zonnestraaltje, iedere fluitende vogel, elke geur… alles doet me denken aan vorig jaar. Alles doet me denken aan dat moment… wij samen op de schommelstoel. Zo vaak heb ik gezegd dat alles goed zou komen, niet wetend dat alles zo anders zou lopen. Volledig terug in dat moment van geluk gevolgd door intens verdriet, die knoop in mijn maag, brok in mijn keel. Een jaar geleden was hij nog bij me en stelde ik mezelf voor, vlak voor de bevalling op diezelfde schommelstoel te zitten, maar dat moment is nooit gekomen.

Alles de eerste keer is zo ontzettend zwaar. Steeds dichterbij de geboortedag van mijn sterrenkindje. Wat doe ik dan? Ik heb nog geen idee…

Ik was klaar…

Als je kindje stilgeboren wordt, dan ben je klaar. Niets komt in de buurt van dat verdriet. Niets lijkt nog belangrijker te zijn dan dat gemis. Een rollercoaster van emoties, een zee van verdriet. Daar kom je nooit meer overheen. Dacht ik…

Mijn kindje zou niet levend geboren worden. Bij de twintig weken echo zagen we grote afwijkingen aan zijn ruggenwervel en zijn hartje klopte niet goed. Na 22 weken is Senna stil geboren. Na onderzoek, bleken er geen genetische afwijkingen, maar was het “domme pech.”

“Zelf spreek ik nooit over verlies, alleen over gemis. Ik mis Senna iedere dag! Ik had zo graag voor hem willen zorgen en hem zo graag willen zien opgroeien. Een groot gemis, maar we hebben niet verloren. Hij brengt ons zoveel liefde, positiviteit en kracht; iedere dag.”

voetjes senna

Tijdens de eerste weken voelde het alsof ik hier nooit overeen zou komen. De emoties, de hormonen, de impact op je lichaam, dit was teveel. Maar mijn leven was niet voorbij. Ik ben verdrietig, maar trots en dankbaar tegelijk. Die liefde en trots is groter dan het verdriet. Ik weet dat ik nu zelfs intenser kan genieten, bewuster leef en Senna mij een betere -nieuwe- versie van mijzelf laat zijn. Ik kan mij minder druk maken over kleine dingen. Waar ik voor de geboorte van Senna nog wel eens over zeurde, vind ik nu niet meer de moeite waard. Ik maak andere keuzes, ik wil dingen doen waar ik oprecht van geniet en energie van krijg. Dingen die ik echt belangrijk vind. Alles is verandert, alles staat in ander perspectief.

Daarom ook deze website. Ik weet dat er andere mensen zijn, die dit verdriet ook beleven. Ik doe dit ter nagedachtenis aan alle sterrenkindjes die gezien mogen worden. En om andere sterrenouders te helpen. Door dit te delen kunnen we elkaar kracht geven, zoals Senna mij iedere dag kracht geeft. Deze website was er nooit gekomen zonder Senna. Het leven is nu betekenisvoller met hem en dat wil ik delen, omdat ik andere sterrenouders dit ook gun. Als je elke dag op staat en weer ergens van kunt genieten, dan kan je alles aan en mag je trots zijn op jezelf.💙

Veel liefs, Monique

www.sterrenouders.nl

Verlies en Rouw

Bij het verliezen van je kindje, gaat het niet om een ‘plekje geven’, maar om de manier waarop jij je kindje een onderdeel van je leven kunt laten zijn.

Het gaat om het aanpassen van je leven op het gemis.

Het gaat om het omzetten van ‘gevoel van verlies’ naar ‘gevoel van gemis’. Het verlies kan je verdoven en het zicht op de toekomst belemmeren. Het gemis erkennen geeft je de mogelijkheid om weer in de toekomst te kijken.

🤍

Verlies zegt iets over wat je is afgenomen, bent kwijtgeraakt en heeft vaak een negatieve lading. Gemis zegt iets over het missen van iemand die fysiek niet bij je is en zegt iets over de liefde voor deze persoon. 

“Verlies kun je geen plekje geven, maar die liefde wel”.

Ieder mens is uniek. Verlies is een intense persoonlijke ervaring, daarom is ook ieder rouwproces uniek. De problemen die ervaren kunnen worden zijn heel divers.

  • Problemen om ‘door te gaan met het leven’, als schuldgevoelens je belemmeren om weer te kunnen genieten, of je de zingeving in je leven kwijt bent door het gemis van je kindje
  • Gevoel van de grip kwijt zijn op je leven en de toekomst
  • Onzekerheden over een eventuele volgende zwangerschap
  • Problemen om weer aan het werk te gaan of juist teveel “vluchten” in je werk
  • Schuldgevoelens na het afbreken van een zwangerschap
  • Relatie problemen in het rouwproces
  • Gevoelens van falen of schaamte
  • Boosheid richting jezelf, je geliefde, vrienden, familie, artsen of tot God.
  • Maar ook pijn, dwangmatigheden of angsten.

Ouders blijven ouders…
Deze problemen kunnen vlak na het overlijden van je kindje onderdeel zijn van jouw rouwproces, maar treden soms ook pas (veel) later op.

Ken jij het begrip “verlieskast” al?

Een kast met lades waarin je verlies wordt opgeborgen. Verlies van personen, een baan of je gezondheid. Sommige lades in die kast zijn netjes opgeruimd. Maar er zijn ook lades die overvol zijn, uitpuilen of zelfs niet meer helemaal dicht kunnen. De lades vullen zich soms ongemerkt, waardoor ze opeens vol kunnen zijn en open kunnen gaan. Dan valt de inhoud eruit, met chaos alom.

Als je de kast af en toe kunt opruimen en een beetje netjes houdt, dan kun je op bepaalde momenten een lade openen op zoek naar herinneringen. Het kan ook gebeuren dat een lade onverwacht open schuift, door een bepaalde gebeurtenis (trigger), maar dan zal de inhoud niet meteen over de grond rollen.

Loslaten is niet vergeten. Het is anders vasthouden.

Anders vasthouden kan betekenen kaarsjes aansteken, een mooie foto neerzetten, een ritueel bedenken, een geboortedag gedenken, een memorie box maken, in een boekje schrijven…

De lade wordt dan overzichtelijker en kan daardoor soepeler gesloten worden. Het blijft altijd nog op onverwachte momenten open springen, maar de inhoud rolt niet meer zomaar naar buiten. De inhoud is met trots en liefde samengesteld. Om voor altijd onderdeel van je leven te zijn. Zodat je het kunt openen wanneer je  wilt en met liefde kunt bekijken.

Waarom is praten over stilgeboorte zo belangrijk?

Je baby verliezen tijdens de zwangerschap is verschrikkelijk. Toch komt stilgeboorte vaker voor dan je denkt. In Nederland volgens de cijfers van het CBS rond 800 keer per jaar (cijfers van 2017/2018). 

Dat komt neer op ongeveer één op 200 baby’s. Het meest frustrerende is nog dat er vaak geen oorzaak gevonden kan worden voor het verliezen van de baby. Er wordt gedacht aan genetische oorzaken of gezondheidsproblemen. Maar er is vaak geen duidelijk aanwijsbare reden voor een stilgeboorte. Geen antwoorden kunnen vinden is voor de ouders vaak erg frustrerend, maakt het moeilijk te begrijpen en geeft veel spanning bij een eventuele volgende zwangerschap.

onwetendheid

Als je zwanger bent, is het laatste waar je aan wilt denken een stilgeboorte. Maar toch is het iets wat we niet in een doofpot moeten stoppen. We kijken vaak uit naar een echo en zien dat als iets moois, maar als we deze cijfers kennen moeten we dan niet iets meer voorlichting geven? We zijn bang om zwangere ouders onnodig bezorgd te maken. Toch is het belangrijk voor sterrenouders omdat je een stilgeboorte nooit vergeet en je sterrenkindje voor altijd bij je blijft. En hoe zit het met begrip en onbegrip vanuit je omgeving bij stilgeboorte? Ik ken veel situaties waarbij gesproken wordt over een miskraam, terwijl een kindje bij 22 of 23 weken zwangerschap geboren is. Ik wil geen vergelijking maken met het verdriet van ouders die een miskraam meemaken, laat dat duidelijk zijn. Maar het kan na een begrafenis of crematie wel pijnlijk zijn wanneer iemand tegen je zegt; “Wat vervelend, ik ken óók iemand die een miskraam heeft gehad, na 7 weken zwangerschap”.

Ik ben van mening dat dit onderwerp veel meer aandacht mag krijgen. Er wordt te weinig over gesproken. Juist door te praten, verwerk je het voor jezelf en voorkomen we de onwetendheid. Ik sprak in het kader van deze website een moeder die haar mening met ons hierover wil delen:

“Toen het mij overkwam, hoorde ik ineens allerlei verhalen van mensen die dit ook hebben meegemaakt. Maar waarom hoorde ik dat daarvoor zo weinig? Mensen lijken er pas over te praten als iemand het meemaakt.

Ik had altijd het idee dat als de 20-weken echo goed was, alles verder rustig zou verlopen. De eerste maanden zijn het spannendst. Risico’s op een miskraam kende ik wel. Maar na de 20ste week zou het goed komen. Dus ook voor mij, want ik had niets. Geen problemen met mijn bloeddruk, de misselijkheid was over, geen diabetes en ik had bovendien al twee eerdere zwangerschappen gehad. Niets is dus minder waar en ik had graag dat beetje extra voorlichting gehad.

Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar vaak hoor je dat er geen oorzaak wordt gevonden. We vertrouwen veel op de expertise van een ander, maar volgens mij moet de ervaring van andere ouders en zwangeren ook mee tellen.

Weten we waar er tijdens een echo naar gekeken wordt? Wat wordt er opgemeten en wanneer is iets afwijkend? Negen van de tien zwangeren, ziet een echo als een ‘leuk moment’. Dat is het moment dat je weer naar je baby kunt kijken en eventueel het geslacht te horen kunt krijgen. Dat vond ik zelf ook altijd. Niemand die je verder iets vertelt, omdat we zwangere vrouwen vooral niet ongerust moeten maken. Maar hebben we dan geen recht op een eerlijk beeld? Na drie zwangerschappen was mij nooit verteld wat het allemaal inhield. Maar zo ingewikkeld is het niet.”

Ontzettend blij waren we, ik was zwanger van ons derde kindje. Een meisje! Een cadeautje voor ons allen, na de geboorte van twee zoons. Haar broertjes was super blij met een zusje op komst. Net als bij de twee eerdere zwangerschappen, verliep alles goed. De weken vlogen voorbij.

Tot dat moment. Ik voelde mijn baby minder, of eigenlijk helemaal niet meer. Ik was 30 weken zwanger. Voor de zekerheid belde ik de verloskundige. Zij luisterde gelijk met een doptone. Geen geluid…

We moesten direct naar het ziekenhuis. Ik wist gelijk dat er iets helemaal fout zat. Mijn meisje was overleden. Mijn wereld stortte in, alles stond stil…. Hoe kon dit? Alles was tot dat moment goed gegaan. In één klap stortte mijn leven in. Ik had een goede zwangerschap, dit kon niet. We kwamen in een molen van onderzoeken terecht. Ik kon het niet bevatten dat mijn kindje in mijn buik was overleden.

De dag daarna ben ik op een natuurlijke manier bevallen van mijn levenloos meisje. Ze was prachtig. Ik was zo trots! Maar wat een fijne kraamtijd moest zijn, werd een periode van verdriet en pijn. Het regelen van een uitvaart is een onmenselijke opgave voor ouders.

Ik had nog nooit te maken gehad met doodgeboorte. Zoveel vragen en ik kreeg geen antwoorden. Natuurlijk is een zwangerschap een blije gebeurtenis, maar ik had liever gewild dat iemand mij hierover vertelt had. Er wordt weinig over gesproken, terwijl Nederland één van de hoogste “stilgeboorte” cijfers heeft.

Hoe ga je verder? Dat is vervolgens de grootste uitdaging in mijn leven. Het is ons gelukt, ook al weet ik niet eens meer precies hoe we dat in de eerste maanden gered hebben. Ik weet dat er nog vele uitdagingen komen, zoveel momenten waarbij ik mijn meisje extra zal missen.

Ik begrijp heel goed dat je als zwangere vrouw niet geconfronteerd wilt worden met stilgeboorte, wanneer je een “happy” 20-weken echo hebt gehad. Maar er is ook nog een optie om vóór de zwangerschap meer te praten over stilgeboorte. Zorg dat je niet onwetend bent!

Ter nagedachtenis aan Vlinder.