weergegeven: 1-5 van 5 resultaten
Grote liefde

Alles de eerste keer

Toen mijn sterrenkindje net geboren was, werd het zomer. Verschrikkelijk om een geboekte vakantie door te laten gaan, terwijl hij bij me had moeten zijn. Alle goed bedoelde adviezen, toch naar een feestje gaan voor afleiding, ontspanning… “het is goed voor je”. Achteraf weet ik dat je vooral je gevoel moet volgen. Waarom denkt iedereen dat afleiding goed voor je is, terwijl je verdriet er gewoon moet kunnen zijn. Verschrikkelijk voelde het, thuis komen na een feestje. Te veel prikkels, te weinig aandacht voor mijn verdriet, voor het gemis en vooral dat gevoel van “gewoon doorgaan met allerlei onbelangrijke dingen”. Veel te vroeg was het, om weer aan het werk te gaan, om op vakantie te gaan of weer naar feestjes te gaan. Maar dat wist ik pas achteraf…

Neem de tijd; neem tijd voor je verdriet, voor het gemis, dat is echt voor iedereen anders. Alleen jij weet waar je klaar voor bent.

De eerste keer Vaderdag. Zoveel ideeën had ik; een klein stoer shirtje met “my daddy rock’s”. Ik zag het al helemaal voor me. De hele zomer is voor mij één lange roes geweest. Nergens heb ik echt van genoten. Ik heb onwijs mijn best gedaan om de draad weer op te pakken, maar niets kwam echt binnen, en toen kwam de herfst en de winter. Donkere dagen en natuurlijk de ‘feestdagen’. De eerste keer kerst vieren, ik had er geen zin in. Mijn sterrenkindje had er moeten zijn. Dat gemis voelde zoveel malen groter in bijzijn van de familie, het samen-zijn, daar had hij bij moeten zijn. Het voelde alsof alles en iedereen “gewoon door ging”, alsof er niets gebeurt was, alsof er niemand miste. Maar mijn mannetje was er niet, ondanks hij ieder moment bij me was.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik altijd al wat moeite heb met de maanden oktober en november. Geef mij maar zon, het liefst ben ik de hele zomer buiten bij het water op mijn slippers. En hoe kun je oud&nieuw vieren wanneer je niet terug wilt kijken maar ook nog niet weet hoe je vooruit moet kijken? Het liefst bleef ik de hele dag in bed. “Wake me up, when it’s all over”. Maar inmiddels weet ik ook dat het belangrijk is om te accepteren hoe het gaat en het gemakkelijker is om er niet tegen te vechten. Vooral wanneer je het gevoel hebt de draad weer op te pakken, valt het zwaar wanneer het toch even weer niet gaat. Ik dacht dat alles beter zou gaan wanneer het weer lente zou worden, maar niets was minder waar…

De eerste keer lente, ken je dat gevoel? Koude voeten, maar de zon warm in je gezicht. ’s middags in een korte broek, ’s avonds in een dikke trui. De vogels die fluiten en druk bezig zijn met hun nestjes. De lammetjes in de wei. Alles weer groen en in bloei. De eerste keer buiten dat kopje koffie in de ochtend. Voor mij altijd een heerlijk moment. Maar nu… Alles.., ieder geluid, ieder zonnestraaltje, iedere fluitende vogel, elke geur… alles doet me denken aan vorig jaar. Alles doet me denken aan dat moment… wij samen op de schommelstoel. Zo vaak heb ik gezegd dat alles goed zou komen, niet wetend dat alles zo anders zou lopen. Volledig terug in dat moment van geluk gevolgd door intens verdriet, die knoop in mijn maag, brok in mijn keel. Een jaar geleden was hij nog bij me en stelde ik mezelf voor, vlak voor de bevalling op diezelfde schommelstoel te zitten, maar dat moment is nooit gekomen.

Alles de eerste keer is zo ontzettend zwaar. Steeds dichterbij de geboortedag van mijn sterrenkindje. Wat doe ik dan? Ik heb nog geen idee…

Ik was klaar…

Als je kindje stilgeboren wordt, dan ben je klaar. Niets komt in de buurt van dat verdriet. Niets lijkt nog belangrijker te zijn dan dat gemis. Een rollercoaster van emoties, een zee van verdriet. Daar kom je nooit meer overheen. Dacht ik…

Mijn kindje zou niet levend geboren worden. Bij de twintig weken echo zagen we grote afwijkingen aan zijn ruggenwervel en zijn hartje klopte niet goed. Na 22 weken is Senna stil geboren. Na onderzoek, bleken er geen genetische afwijkingen, maar was het “domme pech.”

“Zelf spreek ik nooit over verlies, alleen over gemis. Ik mis Senna iedere dag! Ik had zo graag voor hem willen zorgen en hem zo graag willen zien opgroeien. Een groot gemis, maar we hebben niet verloren. Hij brengt ons zoveel liefde, positiviteit en kracht; iedere dag.”

voetjes senna

Tijdens de eerste weken voelde het alsof ik hier nooit overeen zou komen. De emoties, de hormonen, de impact op je lichaam, dit was teveel. Maar mijn leven was niet voorbij. Ik ben verdrietig, maar trots en dankbaar tegelijk. Die liefde en trots is groter dan het verdriet. Ik weet dat ik nu zelfs intenser kan genieten, bewuster leef en Senna mij een betere -nieuwe- versie van mijzelf laat zijn. Ik kan mij minder druk maken over kleine dingen. Waar ik voor de geboorte van Senna nog wel eens over zeurde, vind ik nu niet meer de moeite waard. Ik maak andere keuzes, ik wil dingen doen waar ik oprecht van geniet en energie van krijg. Dingen die ik echt belangrijk vind. Alles is verandert, alles staat in ander perspectief.

Daarom ook deze website. Ik weet dat er andere mensen zijn, die dit verdriet ook beleven. Ik doe dit ter nagedachtenis aan alle sterrenkindjes die gezien mogen worden. En om andere sterrenouders te helpen. Door dit te delen kunnen we elkaar kracht geven, zoals Senna mij iedere dag kracht geeft. Deze website was er nooit gekomen zonder Senna. Het leven is nu betekenisvoller met hem en dat wil ik delen, omdat ik andere sterrenouders dit ook gun. Als je elke dag op staat en weer ergens van kunt genieten, dan kan je alles aan en mag je trots zijn op jezelf.💙

Veel liefs, Monique

Goed bedoelde opmerkingen die pijnlijk kunnen zijn als je kindje stilgeboren wordt

Wanneer je kindje doodgeboren wordt staat je leven op zijn kop en het zal nooit meer hetzelfde zijn. Er volgen soms goedbedoelde opmerkingen, die best pijnlijk kunnen zijn. Uiteraard zijn mensen enorm met je begaan. Maar wat juist moeilijk is, is waar mensen je graag weer als je oude zelf terug willen zien, terwijl jij helemaal niet van je verdriet af wilt. Dit kan namelijk voelen alsof je je kindje aan het vergeten bent of geen recht doet aan het gemis.

Ik heb verschillende sterrenouders gesproken in voorbereiding op deze blog. Ik heb dit onderwerp aan ze voorgelegd en gevraagd welke opmerkingen hen zijn bijgebleven. Hieronder een overzicht van wat zij hebben aangegeven.

Je kindje heeft dus niet geleefd?
Mensen bedoelen uiteraard dat hij/zij na de geboorte niet geleefd heeft. Maar dat voelt alsof de zwangerschap niet meetelt, terwijl je die periode bij stilgeboorte juist enorm koestert. Natuurlijk heeft hij/zij geleefd. Je hebt het hartje gehoord en hem/haar voelen schoppen. Je kindje is misschien doodgeboren, maar heeft zeker wel geleefd.

Je hebt het kindje niet gekend, dat zou erger zijn geweest.
Wat onder andere pijn doet bij een doodgeboorte is dat je je kindje nooit zal kennen. Nooit de zorg kan geven die je wilde. Nooit die eerste stapjes en de eerste woordjes. Geen slaapliedjes en geen verhaaltjes. Je weet de kleur van zijn/haar oogjes niet. Veel sterrenouders hebben er alles voor over om die herinneringen te kunnen maken. Verdriet van stilgeboorte of overlijden van een kindje op latere leeftijd, is niet te vergelijken. Maar het verdriet bij stilgeboorte is daardoor zeker niet minder.

“We konden je niet kennen, maar we weten wie je bent”.

Ik heb ook wel eens een miskraam gehad.
Veel sterrenouders die ik gesproken heb, benoemden de vergelijking met een miskraam. Het lijkt alsof het krijgen van een miskraam meer besproken wordt en er minder een taboe op rust, dan bij doodgeboorte. Ik citeer een moeder die haar kindje is verloren:

“Ik had een kindje in mijn armen, helemaal compleet. Ik wil het verdriet bij een miskraam niet ondermijnen, alsof dat geen vreselijk verlies is, want ik heb dat zelf ook meegemaakt. Ieders verdriet mag er zijn. Maar een doodgeboren kindje een miskraam noemen, voelt alsof het niet erkent wordt. Het voelt alsof het afgedaan wordt als iets waar je wel sneller overheen moet stappen, alsof het niet een compleet kindje was, geen volwaardig kindje. Een kindje in je armen, een begrafenis, een crematie. Een kindje, zo compleet, is anders dan een miskraam”.

“Doodgeboorte: Wanneer een vrouw bevalt van een kindje dat na de 16e week van de zwangerschap in de buik is doodgegaan. Maar we praten ook over een ‘doodgeboorte’ als een kindje tijdens de bevalling doodgaat.”

Gelukkig heb je nog tijd en kun je nog kinderen krijgen.
Al heb je vijf kinderen, al krijg je er nog tien… het verdriet, de pijn en de rouw om het kindje wat je bent verloren zal hier nooit minder om zijn en is niet vervangbaar.

Je moet het een plekje geven.
“Het” heeft een naam. En een plekje? Waar is toch dat plekje dan? Het gemis en verdriet om je kindje zal voor altijd bij je zijn. Je leven wordt nooit meer hetzelfde. Er is geen ‘plekje’ voor. En bovendien, een plekje voelt als wegstoppen, dat willen we niet.

Werken?
Na een doodgeboren kindje heb je recht op normale zwangerschapsverlof, daar verbazen mensen zich soms over. Maar werken lukt vaak gewoonweg nog niet.

Wat dan wel?
Het is voor mensen uiteraard heel moeilijk om mee om te gaan. Wat zeg je en hoe gedraag je je, want je wilt juist het ‘goede’ doen. Maar na het overlijden van je kindje ben je niet bezig met wat de ander bezig houdt, dat het voor de ander moeilijk is. Dat is een beetje egoïstisch, maar wel de waarheid. Dat kun je er gewoon niet bij hebben.

Wat kan helpen is; wees eerlijk in je onzekerheid, dat je niet weet wat je moet zeggen en luister als hij/zij wil praten. Stel de oprechte vraag, hoe het met iemand gaat. Dan merk je vanzelf wat hij/zij wil delen. Veel sterrenouders gaven aan dat ze het lastig vonden om iets te vragen, vaak deden ze dat niet, maar ze het erg fijn vinden als mensen iets voor je doen. Een kaartje, een bezoekje, of hulp bij iets waar je zelf even niet aan toe komt. Zo belangrijk in deze moeilijke tijd.

Ook sprak ik ouders die aangaven het juist fijn te vinden om mee te praten over zwangerschap, de bevalling en alles wat daar bij hoort. Dit gaf ze het gevoel dat hun zwangerschap en kindje er ook bij hoort en recht doet aan hun gevoel van moeder zijn. Of je hier als sterrenouder al aan toe bent, is uiteraard heel verschillend.

Toch; sommige mensen zijn bang dat ze ouders van overleden kindjes herinneren aan stilgeboorte, wanneer ze vragen stellen over de zwangerschap of hun kindje. Vergeet niet dat jij deze herinnering niet naar boven brengt. Sterrenkindjes zijn altijd bij ons. We vergeten ons stilgeboren kindje niet.

ILoveYou Beer

Sterrenouders

Sterrenkindje | vlinderkindje | Wolkenkindje | Stil geboren Kindje of een engeltje.

“Als een rups er niet meer is, leeft hij verder als een vlinder”. Een mooie gedachte. De vlinder is het symbool van voortbestaan. Toen ik in de eerste weken na het overlijden van Senna een vlinder zag vliegen, zei ik hem gedag. Maar of hij echt een vlinder is, dat denk ik eigenlijk niet.

Als iemand is overleden dan spreken we vaak in beelden van een ster, vlinder of engel. Dat wil niet zeggen dat ze dat ook zijn, maar de gedachte kan wel ontzettend waardevol zijn.

Een nieuw woord in de dikke Van Dale: Sterrenouder

Ik lees veel terug op internet dat er vóór sterrenouder, geen officieel woord bestond voor ouders die een kindje verliezen. Niet in het Nederlands, Frans, Turks, Engels etc. Sterouder klinkt positief en is goed te vertalen in andere landen. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen mening. De ene ouder vindt het mooi, de ander zegt: “Mijn kindje is geen ster.”

Hoe dan ook vind ik het ontzettend fijn en belangrijk dat er een woord is opgenomen in onze Nederlandse taal, ook al klikt het niet bij iedereen. Ik geloof sowieso niet dat er een woord kan bestaan die echt de ‘lading dekt’. Een woord die aangeeft hoe groot alle gemis, trots en liefde is. Dat er (h)erkenning is gekomen in de Nederlandse taal, is natuurlijk een stap in de goede richting. De bedenker van dit woord zei zelf;

“Wanneer er voor iets geen woord bestaat,
bestaat het niet écht.”

Ik kies sterrenmama

Ik las een verhaal waarin beschreven stond dat sterren wachten om naar de aarde te kunnen terugkeren. Wanneer je als het donker is naar de hemel kijkt, zie je af en toe een vallende ster. Er stond beschreven dat dit een zieltje is die weer naar de aarde gaat om geboren te worden. Het heeft voor mij persoonlijk niets met godsdienst te maken. Het is een ‘schitterend’ symbool. Ons kindje is fysiek niet meer bij ons, maar blijft schitteren in onze herinneringen. Sommige mensen zeggen dat we allen uit sterrenstof zijn gemaakt en tot sterrenstof weer terugkeren.

Ook kies ik voor sterrenouder, naar analogie met sterrenkind, een woord die de Van Dale omschrijft als een ‘overleden kindje dat nu als een ster aan de hemel staat’. Het belangrijkste is, denk ik, dat het benoemd kan worden.  

Symbolisch, want wanneer ik een vlinder voorbij zie vliegen, dan praat ik even tegen Senna. Wanneer ik een wandeling maak door het bos, kijk ik heel even omhoog en stuur ik een kusje naar de wolken. Wanneer ik naar bed ga en zijn foto welterusten wens, voel ik mijn mannetje bij me, als een engeltje heel dichtbij. Iedere dag brengt hij mij kracht en hoop voor de toekomst; een zonnestraaltje door de regen, zoals een regenboogkindje.

Voor mij hebben ‘sterrenouder’ en ‘sterrenkind’ elkaar omarmd. Een schitterend symbool, die mijn mannetje laat stralen. En bovendien zijn we allemaal naar de aarde gekomen om licht te brengen.

engel

Hoeveel kinderen heb jij?

Wat zeg je als iemand je vraagt hoeveel kinderen je hebt? Eerst dacht ik; “natuurlijk zeg ik altijd dat ik een kindje heb.” Het voelt niet goed om te zeggen dat ik géén kinderen heb. Maar dan ontstaat er eigenlijk altijd een situatie, waarin ik moet uitleggen dat mijn mannetje stil geboren is na 22 weken zwangerschap. Dan zie je mensen schrikken… dood geboren? Ik wil andere mensen ook niet telkens in zo’n situatie brengen, maar ik wil het bestaan van mijn mannetje zeker niet ontkennen.

voetjes senna

Het was 5 maanden na de geboorte van Senna. Ik was op kraambezoek. Ja, ik hoorde mensen denken; “ga jij daar nu al weer naar toe.” Maar doordat ik mij mentaal kon voorbereiden op de situatie en dacht; “als ik dit maar weer een keer gedaan heb, dan wordt het daarna alleen maar gemakkelijker.” Op zich verliep de avond goed, zonder teveel overmand te worden door mijn eigen verdriet. Totdat iemand mij vroeg of ik zelf ook kinderen heb. Ik antwoordde vrij snel “NEE.” Mijn eigen woorden sneden door mij heen. Ik voelde ze tot in het diepste van mijn hart. Ik verafschuwde mezelf, omdat ik de “gemakkelijkste” weg had gekozen. De hele nacht lag ik wakker, door mijn schuldgevoelens naar Senna. Natuurlijk heb ik een kindje, een prachtig mooi mannetje waar ik super trots op ben.

Op een kaartje zijn naam wel of niet zetten, kan ik voor mijzelf nog redelijk uitleggen. Hij kan niemand feliciteren, dus hoeft zijn naam niet perse op de kaart. En in sommige situaties zet ik een sterretje voor hem achter de namen van mijn twee stiefkinderen. In een eventuele rouwadvertentie in de toekomst komt hij zeker bij ons gezin te staan, met een sterretje of kruisje achter zijn naam.

Maar wat als mensen je vragen of je kinderen hebt? De meeste mensen in mijn omgeving weten dat Senna geboren is, maar juist de mensen die verder van je af staan of wanneer je nieuwe mensen ontmoet… juist die mensen schrikken, wanneer je vertelt dat je kindje overleden is.

Wat doe jij als mensen je vragen?