weergegeven: 1-8 van 9 resultaten
Grote liefde

Alles de eerste keer

Toen mijn sterrenkindje net geboren was, werd het zomer. Verschrikkelijk om een geboekte vakantie door te laten gaan, terwijl hij bij me had moeten zijn. Alle goed bedoelde adviezen, toch naar een feestje gaan voor afleiding, ontspanning… “het is goed voor je”. Achteraf weet ik dat je vooral je gevoel moet volgen. Waarom denkt iedereen dat afleiding goed voor je is, terwijl je verdriet er gewoon moet kunnen zijn. Verschrikkelijk voelde het, thuis komen na een feestje. Te veel prikkels, te weinig aandacht voor mijn verdriet, voor het gemis en vooral dat gevoel van “gewoon doorgaan met allerlei onbelangrijke dingen”. Veel te vroeg was het, om weer aan het werk te gaan, om op vakantie te gaan of weer naar feestjes te gaan. Maar dat wist ik pas achteraf…

Neem de tijd; neem tijd voor je verdriet, voor het gemis, dat is echt voor iedereen anders. Alleen jij weet waar je klaar voor bent.

De eerste keer Vaderdag. Zoveel ideeën had ik; een klein stoer shirtje met “my daddy rock’s”. Ik zag het al helemaal voor me. De hele zomer is voor mij één lange roes geweest. Nergens heb ik echt van genoten. Ik heb onwijs mijn best gedaan om de draad weer op te pakken, maar niets kwam echt binnen, en toen kwam de herfst en de winter. Donkere dagen en natuurlijk de ‘feestdagen’. De eerste keer kerst vieren, ik had er geen zin in. Mijn sterrenkindje had er moeten zijn. Dat gemis voelde zoveel malen groter in bijzijn van de familie, het samen-zijn, daar had hij bij moeten zijn. Het voelde alsof alles en iedereen “gewoon door ging”, alsof er niets gebeurt was, alsof er niemand miste. Maar mijn mannetje was er niet, ondanks hij ieder moment bij me was.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik altijd al wat moeite heb met de maanden oktober en november. Geef mij maar zon, het liefst ben ik de hele zomer buiten bij het water op mijn slippers. En hoe kun je oud&nieuw vieren wanneer je niet terug wilt kijken maar ook nog niet weet hoe je vooruit moet kijken? Het liefst bleef ik de hele dag in bed. “Wake me up, when it’s all over”. Maar inmiddels weet ik ook dat het belangrijk is om te accepteren hoe het gaat en het gemakkelijker is om er niet tegen te vechten. Vooral wanneer je het gevoel hebt de draad weer op te pakken, valt het zwaar wanneer het toch even weer niet gaat. Ik dacht dat alles beter zou gaan wanneer het weer lente zou worden, maar niets was minder waar…

De eerste keer lente, ken je dat gevoel? Koude voeten, maar de zon warm in je gezicht. ’s middags in een korte broek, ’s avonds in een dikke trui. De vogels die fluiten en druk bezig zijn met hun nestjes. De lammetjes in de wei. Alles weer groen en in bloei. De eerste keer buiten dat kopje koffie in de ochtend. Voor mij altijd een heerlijk moment. Maar nu… Alles.., ieder geluid, ieder zonnestraaltje, iedere fluitende vogel, elke geur… alles doet me denken aan vorig jaar. Alles doet me denken aan dat moment… wij samen op de schommelstoel. Zo vaak heb ik gezegd dat alles goed zou komen, niet wetend dat alles zo anders zou lopen. Volledig terug in dat moment van geluk gevolgd door intens verdriet, die knoop in mijn maag, brok in mijn keel. Een jaar geleden was hij nog bij me en stelde ik mezelf voor, vlak voor de bevalling op diezelfde schommelstoel te zitten, maar dat moment is nooit gekomen.

Alles de eerste keer is zo ontzettend zwaar. Steeds dichterbij de geboortedag van mijn sterrenkindje. Wat doe ik dan? Ik heb nog geen idee…

Ik was klaar…

Als je kindje stilgeboren wordt, dan ben je klaar. Niets komt in de buurt van dat verdriet. Niets lijkt nog belangrijker te zijn dan dat gemis. Een rollercoaster van emoties, een zee van verdriet. Daar kom je nooit meer overheen. Dacht ik…

Mijn kindje zou niet levend geboren worden. Bij de twintig weken echo zagen we grote afwijkingen aan zijn ruggenwervel en zijn hartje klopte niet goed. Na 22 weken is Senna stil geboren. Na onderzoek, bleken er geen genetische afwijkingen, maar was het “domme pech.”

“Zelf spreek ik nooit over verlies, alleen over gemis. Ik mis Senna iedere dag! Ik had zo graag voor hem willen zorgen en hem zo graag willen zien opgroeien. Een groot gemis, maar we hebben niet verloren. Hij brengt ons zoveel liefde, positiviteit en kracht; iedere dag.”

voetjes senna

Tijdens de eerste weken voelde het alsof ik hier nooit overeen zou komen. De emoties, de hormonen, de impact op je lichaam, dit was teveel. Maar mijn leven was niet voorbij. Ik ben verdrietig, maar trots en dankbaar tegelijk. Die liefde en trots is groter dan het verdriet. Ik weet dat ik nu zelfs intenser kan genieten, bewuster leef en Senna mij een betere -nieuwe- versie van mijzelf laat zijn. Ik kan mij minder druk maken over kleine dingen. Waar ik voor de geboorte van Senna nog wel eens over zeurde, vind ik nu niet meer de moeite waard. Ik maak andere keuzes, ik wil dingen doen waar ik oprecht van geniet en energie van krijg. Dingen die ik echt belangrijk vind. Alles is verandert, alles staat in ander perspectief.

Daarom ook deze website. Ik weet dat er andere mensen zijn, die dit verdriet ook beleven. Ik doe dit ter nagedachtenis aan alle sterrenkindjes die gezien mogen worden. En om andere sterrenouders te helpen. Door dit te delen kunnen we elkaar kracht geven, zoals Senna mij iedere dag kracht geeft. Deze website was er nooit gekomen zonder Senna. Het leven is nu betekenisvoller met hem en dat wil ik delen, omdat ik andere sterrenouders dit ook gun. Als je elke dag op staat en weer ergens van kunt genieten, dan kan je alles aan en mag je trots zijn op jezelf.💙

Veel liefs, Monique

www.sterrenouders.nl

Verlies en Rouw

Bij het verliezen van je kindje, gaat het niet om een ‘plekje geven’, maar om de manier waarop jij je kindje een onderdeel van je leven kunt laten zijn.

Het gaat om het aanpassen van je leven op het gemis.

Het gaat om het omzetten van ‘gevoel van verlies’ naar ‘gevoel van gemis’. Het verlies kan je verdoven en het zicht op de toekomst belemmeren. Het gemis erkennen geeft je de mogelijkheid om weer in de toekomst te kijken.

🤍

Verlies zegt iets over wat je is afgenomen, bent kwijtgeraakt en heeft vaak een negatieve lading. Gemis zegt iets over het missen van iemand die fysiek niet bij je is en zegt iets over de liefde voor deze persoon. 

“Verlies kun je geen plekje geven, maar die liefde wel”.

Ieder mens is uniek. Verlies is een intense persoonlijke ervaring, daarom is ook ieder rouwproces uniek. De problemen die ervaren kunnen worden zijn heel divers.

  • Problemen om ‘door te gaan met het leven’, als schuldgevoelens je belemmeren om weer te kunnen genieten, of je de zingeving in je leven kwijt bent door het gemis van je kindje
  • Gevoel van de grip kwijt zijn op je leven en de toekomst
  • Onzekerheden over een eventuele volgende zwangerschap
  • Problemen om weer aan het werk te gaan of juist teveel “vluchten” in je werk
  • Schuldgevoelens na het afbreken van een zwangerschap
  • Relatie problemen in het rouwproces
  • Gevoelens van falen of schaamte
  • Boosheid richting jezelf, je geliefde, vrienden, familie, artsen of tot God.
  • Maar ook pijn, dwangmatigheden of angsten.

Ouders blijven ouders…
Deze problemen kunnen vlak na het overlijden van je kindje onderdeel zijn van jouw rouwproces, maar treden soms ook pas (veel) later op.

Ken jij het begrip “verlieskast” al?

Een kast met lades waarin je verlies wordt opgeborgen. Verlies van personen, een baan of je gezondheid. Sommige lades in die kast zijn netjes opgeruimd. Maar er zijn ook lades die overvol zijn, uitpuilen of zelfs niet meer helemaal dicht kunnen. De lades vullen zich soms ongemerkt, waardoor ze opeens vol kunnen zijn en open kunnen gaan. Dan valt de inhoud eruit, met chaos alom.

Als je de kast af en toe kunt opruimen en een beetje netjes houdt, dan kun je op bepaalde momenten een lade openen op zoek naar herinneringen. Het kan ook gebeuren dat een lade onverwacht open schuift, door een bepaalde gebeurtenis (trigger), maar dan zal de inhoud niet meteen over de grond rollen.

Loslaten is niet vergeten. Het is anders vasthouden.

Anders vasthouden kan betekenen kaarsjes aansteken, een mooie foto neerzetten, een ritueel bedenken, een geboortedag gedenken, een memorie box maken, in een boekje schrijven…

De lade wordt dan overzichtelijker en kan daardoor soepeler gesloten worden. Het blijft altijd nog op onverwachte momenten open springen, maar de inhoud rolt niet meer zomaar naar buiten. De inhoud is met trots en liefde samengesteld. Om voor altijd onderdeel van je leven te zijn. Zodat je het kunt openen wanneer je  wilt en met liefde kunt bekijken.

Goed bedoelde opmerkingen die pijnlijk kunnen zijn als je kindje stilgeboren wordt

Wanneer je kindje doodgeboren wordt staat je leven op zijn kop en het zal nooit meer hetzelfde zijn. Er volgen soms goedbedoelde opmerkingen, die best pijnlijk kunnen zijn. Uiteraard zijn mensen enorm met je begaan. Maar wat juist moeilijk is, is waar mensen je graag weer als je oude zelf terug willen zien, terwijl jij helemaal niet van je verdriet af wilt. Dit kan namelijk voelen alsof je je kindje aan het vergeten bent of geen recht doet aan het gemis.

Ik heb verschillende sterrenouders gesproken in voorbereiding op deze blog. Ik heb dit onderwerp aan ze voorgelegd en gevraagd welke opmerkingen hen zijn bijgebleven. Hieronder een overzicht van wat zij hebben aangegeven.

Je kindje heeft dus niet geleefd?
Mensen bedoelen uiteraard dat hij/zij na de geboorte niet geleefd heeft. Maar dat voelt alsof de zwangerschap niet meetelt, terwijl je die periode bij stilgeboorte juist enorm koestert. Natuurlijk heeft hij/zij geleefd. Je hebt het hartje gehoord en hem/haar voelen schoppen. Je kindje is misschien doodgeboren, maar heeft zeker wel geleefd.

Je hebt het kindje niet gekend, dat zou erger zijn geweest.
Wat onder andere pijn doet bij een doodgeboorte is dat je je kindje nooit zal kennen. Nooit de zorg kan geven die je wilde. Nooit die eerste stapjes en de eerste woordjes. Geen slaapliedjes en geen verhaaltjes. Je weet de kleur van zijn/haar oogjes niet. Veel sterrenouders hebben er alles voor over om die herinneringen te kunnen maken. Verdriet van stilgeboorte of overlijden van een kindje op latere leeftijd, is niet te vergelijken. Maar het verdriet bij stilgeboorte is daardoor zeker niet minder.

“We konden je niet kennen, maar we weten wie je bent”.

Ik heb ook wel eens een miskraam gehad.
Veel sterrenouders die ik gesproken heb, benoemden de vergelijking met een miskraam. Het lijkt alsof het krijgen van een miskraam meer besproken wordt en er minder een taboe op rust, dan bij doodgeboorte. Ik citeer een moeder die haar kindje is verloren:

“Ik had een kindje in mijn armen, helemaal compleet. Ik wil het verdriet bij een miskraam niet ondermijnen, alsof dat geen vreselijk verlies is, want ik heb dat zelf ook meegemaakt. Ieders verdriet mag er zijn. Maar een doodgeboren kindje een miskraam noemen, voelt alsof het niet erkent wordt. Het voelt alsof het afgedaan wordt als iets waar je wel sneller overheen moet stappen, alsof het niet een compleet kindje was, geen volwaardig kindje. Een kindje in je armen, een begrafenis, een crematie. Een kindje, zo compleet, is anders dan een miskraam”.

“Doodgeboorte: Wanneer een vrouw bevalt van een kindje dat na de 16e week van de zwangerschap in de buik is doodgegaan. Maar we praten ook over een ‘doodgeboorte’ als een kindje tijdens de bevalling doodgaat.”

Gelukkig heb je nog tijd en kun je nog kinderen krijgen.
Al heb je vijf kinderen, al krijg je er nog tien… het verdriet, de pijn en de rouw om het kindje wat je bent verloren zal hier nooit minder om zijn en is niet vervangbaar.

Je moet het een plekje geven.
“Het” heeft een naam. En een plekje? Waar is toch dat plekje dan? Het gemis en verdriet om je kindje zal voor altijd bij je zijn. Je leven wordt nooit meer hetzelfde. Er is geen ‘plekje’ voor. En bovendien, een plekje voelt als wegstoppen, dat willen we niet.

Werken?
Na een doodgeboren kindje heb je recht op normale zwangerschapsverlof, daar verbazen mensen zich soms over. Maar werken lukt vaak gewoonweg nog niet.

Wat dan wel?
Het is voor mensen uiteraard heel moeilijk om mee om te gaan. Wat zeg je en hoe gedraag je je, want je wilt juist het ‘goede’ doen. Maar na het overlijden van je kindje ben je niet bezig met wat de ander bezig houdt, dat het voor de ander moeilijk is. Dat is een beetje egoïstisch, maar wel de waarheid. Dat kun je er gewoon niet bij hebben.

Wat kan helpen is; wees eerlijk in je onzekerheid, dat je niet weet wat je moet zeggen en luister als hij/zij wil praten. Stel de oprechte vraag, hoe het met iemand gaat. Dan merk je vanzelf wat hij/zij wil delen. Veel sterrenouders gaven aan dat ze het lastig vonden om iets te vragen, vaak deden ze dat niet, maar ze het erg fijn vinden als mensen iets voor je doen. Een kaartje, een bezoekje, of hulp bij iets waar je zelf even niet aan toe komt. Zo belangrijk in deze moeilijke tijd.

Ook sprak ik ouders die aangaven het juist fijn te vinden om mee te praten over zwangerschap, de bevalling en alles wat daar bij hoort. Dit gaf ze het gevoel dat hun zwangerschap en kindje er ook bij hoort en recht doet aan hun gevoel van moeder zijn. Of je hier als sterrenouder al aan toe bent, is uiteraard heel verschillend.

Toch; sommige mensen zijn bang dat ze ouders van overleden kindjes herinneren aan stilgeboorte, wanneer ze vragen stellen over de zwangerschap of hun kindje. Vergeet niet dat jij deze herinnering niet naar boven brengt. Sterrenkindjes zijn altijd bij ons. We vergeten ons stilgeboren kindje niet.

Waarom is praten over stilgeboorte zo belangrijk?

Je baby verliezen tijdens de zwangerschap is verschrikkelijk. Toch komt stilgeboorte vaker voor dan je denkt. In Nederland volgens de cijfers van het CBS rond 800 keer per jaar (cijfers van 2017/2018). 

Dat komt neer op ongeveer één op 200 baby’s. Het meest frustrerende is nog dat er vaak geen oorzaak gevonden kan worden voor het verliezen van de baby. Er wordt gedacht aan genetische oorzaken of gezondheidsproblemen. Maar er is vaak geen duidelijk aanwijsbare reden voor een stilgeboorte. Geen antwoorden kunnen vinden is voor de ouders vaak erg frustrerend, maakt het moeilijk te begrijpen en geeft veel spanning bij een eventuele volgende zwangerschap.

onwetendheid

Als je zwanger bent, is het laatste waar je aan wilt denken een stilgeboorte. Maar toch is het iets wat we niet in een doofpot moeten stoppen. We kijken vaak uit naar een echo en zien dat als iets moois, maar als we deze cijfers kennen moeten we dan niet iets meer voorlichting geven? We zijn bang om zwangere ouders onnodig bezorgd te maken. Toch is het belangrijk voor sterrenouders omdat je een stilgeboorte nooit vergeet en je sterrenkindje voor altijd bij je blijft. En hoe zit het met begrip en onbegrip vanuit je omgeving bij stilgeboorte? Ik ken veel situaties waarbij gesproken wordt over een miskraam, terwijl een kindje bij 22 of 23 weken zwangerschap geboren is. Ik wil geen vergelijking maken met het verdriet van ouders die een miskraam meemaken, laat dat duidelijk zijn. Maar het kan na een begrafenis of crematie wel pijnlijk zijn wanneer iemand tegen je zegt; “Wat vervelend, ik ken óók iemand die een miskraam heeft gehad, na 7 weken zwangerschap”.

Ik ben van mening dat dit onderwerp veel meer aandacht mag krijgen. Er wordt te weinig over gesproken. Juist door te praten, verwerk je het voor jezelf en voorkomen we de onwetendheid. Ik sprak in het kader van deze website een moeder die haar mening met ons hierover wil delen:

“Toen het mij overkwam, hoorde ik ineens allerlei verhalen van mensen die dit ook hebben meegemaakt. Maar waarom hoorde ik dat daarvoor zo weinig? Mensen lijken er pas over te praten als iemand het meemaakt.

Ik had altijd het idee dat als de 20-weken echo goed was, alles verder rustig zou verlopen. De eerste maanden zijn het spannendst. Risico’s op een miskraam kende ik wel. Maar na de 20ste week zou het goed komen. Dus ook voor mij, want ik had niets. Geen problemen met mijn bloeddruk, de misselijkheid was over, geen diabetes en ik had bovendien al twee eerdere zwangerschappen gehad. Niets is dus minder waar en ik had graag dat beetje extra voorlichting gehad.

Uiteraard zijn er uitzonderingen, maar vaak hoor je dat er geen oorzaak wordt gevonden. We vertrouwen veel op de expertise van een ander, maar volgens mij moet de ervaring van andere ouders en zwangeren ook mee tellen.

Weten we waar er tijdens een echo naar gekeken wordt? Wat wordt er opgemeten en wanneer is iets afwijkend? Negen van de tien zwangeren, ziet een echo als een ‘leuk moment’. Dat is het moment dat je weer naar je baby kunt kijken en eventueel het geslacht te horen kunt krijgen. Dat vond ik zelf ook altijd. Niemand die je verder iets vertelt, omdat we zwangere vrouwen vooral niet ongerust moeten maken. Maar hebben we dan geen recht op een eerlijk beeld? Na drie zwangerschappen was mij nooit verteld wat het allemaal inhield. Maar zo ingewikkeld is het niet.”

Ontzettend blij waren we, ik was zwanger van ons derde kindje. Een meisje! Een cadeautje voor ons allen, na de geboorte van twee zoons. Haar broertjes was super blij met een zusje op komst. Net als bij de twee eerdere zwangerschappen, verliep alles goed. De weken vlogen voorbij.

Tot dat moment. Ik voelde mijn baby minder, of eigenlijk helemaal niet meer. Ik was 30 weken zwanger. Voor de zekerheid belde ik de verloskundige. Zij luisterde gelijk met een doptone. Geen geluid…

We moesten direct naar het ziekenhuis. Ik wist gelijk dat er iets helemaal fout zat. Mijn meisje was overleden. Mijn wereld stortte in, alles stond stil…. Hoe kon dit? Alles was tot dat moment goed gegaan. In één klap stortte mijn leven in. Ik had een goede zwangerschap, dit kon niet. We kwamen in een molen van onderzoeken terecht. Ik kon het niet bevatten dat mijn kindje in mijn buik was overleden.

De dag daarna ben ik op een natuurlijke manier bevallen van mijn levenloos meisje. Ze was prachtig. Ik was zo trots! Maar wat een fijne kraamtijd moest zijn, werd een periode van verdriet en pijn. Het regelen van een uitvaart is een onmenselijke opgave voor ouders.

Ik had nog nooit te maken gehad met doodgeboorte. Zoveel vragen en ik kreeg geen antwoorden. Natuurlijk is een zwangerschap een blije gebeurtenis, maar ik had liever gewild dat iemand mij hierover vertelt had. Er wordt weinig over gesproken, terwijl Nederland één van de hoogste “stilgeboorte” cijfers heeft.

Hoe ga je verder? Dat is vervolgens de grootste uitdaging in mijn leven. Het is ons gelukt, ook al weet ik niet eens meer precies hoe we dat in de eerste maanden gered hebben. Ik weet dat er nog vele uitdagingen komen, zoveel momenten waarbij ik mijn meisje extra zal missen.

Ik begrijp heel goed dat je als zwangere vrouw niet geconfronteerd wilt worden met stilgeboorte, wanneer je een “happy” 20-weken echo hebt gehad. Maar er is ook nog een optie om vóór de zwangerschap meer te praten over stilgeboorte. Zorg dat je niet onwetend bent!

Ter nagedachtenis aan Vlinder.

‘Een doodgeboren kindje vergeet je nooit’

Gynaecoloog Jan Jaap Erwich (61) doet onderzoek naar doodgeboorte. De trouw publiceerde een artikel op 20 november 2019 in het kader van zingeving.

Onlangs was ik bij de bevalling van een baby, van wie de moeder al twee keer een doodgeboren kind had gekregen. We hadden onderzoek gedaan naar een mogelijke oorzaak van de sterftes, maar konden niets vinden. Er was geen kans op herhaling te voorspellen. Ook niet na de tweede keer. En dan die laatste weken van de huidige zwangerschap, je probeert ze die vreselijk spannende weken door te slepen.

Ik werk nu dertig jaar als gynaecoloog, de laatste jaren als hoogleraar verloskunde aan het Universitair Medisch Centrum Groningen. Tijdens mijn opleiding in Leiden eind jaren tachtig begon de houding tegenover de zorg rond een doodgeboren kind te veranderen. Langzamerhand kregen we meer oog voor het rouwproces van de moeder en vader.

Binding

Bij de geboorte van een dood kindje bevielen vrouwen in de jaren vijftig, zestig nog achter een doekje. De moeders zagen niet of het een jongetje of een meisje was, dat werd hun ook niet verteld. Ze wisten ook niet wat er met het kind aan de hand was, wat ermee gebeurde. En ze konden het later niet aangeven bij het gemeentehuis.

Vanaf februari dit jaar kunnen doodgeboren kindjes formeel worden geregistreerd, ook met terugwerkende kracht. Landelijk zijn er al meer dan tienduizend doodgeboren kinderen aangegeven. Ik had een huilende moeder van in de zeventig aan de telefoon, die vroeg of wij iets konden achterhalen over haar kind dat in 1954 in ons ziekenhuis doodgeboren was.

Men heeft lange tijd oprecht gedacht dat je je zo min mogelijk moest binden aan een doodgeboren kind. Daarom werd er niet over gesproken. Maar – en dat is kwalijker – kinderen die voor de geboorte overleden, mochten ook niet in gewijde grond worden begraven. Vaak verdwenen deze kinderen in anonieme massagraven. En áls die kinderen al begraven werden, dan kwamen ze naast zelfmoordenaars en misdadigers te liggen. Nu weten we hoeveel kwaad we daarmee hebben aangericht. In de jaren tachtig hebben de kerken dat in een keer goedgemaakt. Daarna konden ouders langs een grafje lopen, kregen ze een plaats waar ze met hun verdriet heen konden.

Tijdens mijn opleiding in Leiden zag ik deze houding veranderen. We gingen met de ouders in gesprek over wat een doodgeboren kind met hun relatie doet, hoe de omgeving er tegenaan kijkt. We kregen er oog voor dat alle stadia van rouw ook gelden voor het verlies van een doodgeboren kind. In de jaren daarna zijn we misschien een beetje doorgeslagen; toen móest je over je verdriet praten, of je nu wilde of niet. Nu zijn we wat meer in balans, we beseffen dat het hier om mensen gaat die op jonge leeftijd een groot verlies hebben geleden, verder moeten, misschien nog andere zwangerschappen zullen doormaken. Het is zinnig hen bij dit proces te helpen.

Intens verdriet

Als student en ook als beginnend arts heb ik mij wel afgevraagd: waarom ben ik dokter geworden? Het is een ouderwetse kreet, maar ik kom toch uit bij roeping, misschien dat ze tegenwoordig ‘drive’ zeggen. Tijdens mijn studie vond ik zwangerschappen en de ontwikkeling van het kind al interessant. Als je in deze wetenschap toch wat kon betekenen, dacht ik, en de ellende die wij bij doodgeboren kinderen zagen vóór zou kunnen zijn, dán ben je zinnig bezig. Naar mijn idee wellicht zinniger dan mensen van tachtig, negentig proberen nog eindeloos lang in leven te houden.

Ons gezondheidszorgbudget in Nederland is 90 miljard, waarvan 80 procent wordt uitgegeven in de laatste twee levensjaren van mensen. Als ik een keer subsidie wil om onderzoek te doen naar achtergronden van babyontwikkeling of moederkoekwerking, ja, dan is dat ontzettend lastig. Als ouderen overlijden kan dat erg zijn, maar daar kan men toch vaak uiteindelijk vrede mee hebben. Dat geldt nooit voor een doodgeboren kind. Wie ooit een keer naast de geboorte heeft gestaan van een overleden kindje, vergeet dat intense verdriet van ouders nooit meer. Voor dat verdriet is geen plek.

Ik ben altijd onderzoek blijven doen naar achtergronden en oorzaken van dit overlijden, om er wat aan te kunnen verbeteren. En om de ouders die dit moeten doorstaan, te kunnen bijstaan bij een eventuele volgende zwangerschap en bevalling. Het is zinnig werk hen bij dit proces verder te helpen.

Zoals bij dat stel dat al twee keer een doodgeboren kind had gekregen. De bevalling was verschrikkelijk spannend. En toen dat kind eruit kwam en het wel ‘deed’, huilde, geluid maakte, kwam er een ongelooflijke ontlading bij alle betrokkenen. Ik hield het ook niet droog. En dat is maar goed ook. Want als dit me niet meer zou raken, zou ik er beter mee kunnen ophouden.




Bron: Trouw

ILoveYou Beer

Sterrenouders

Sterrenkindje | vlinderkindje | Wolkenkindje | Stil geboren Kindje of een engeltje.

“Als een rups er niet meer is, leeft hij verder als een vlinder”. Een mooie gedachte. De vlinder is het symbool van voortbestaan. Toen ik in de eerste weken na het overlijden van Senna een vlinder zag vliegen, zei ik hem gedag. Maar of hij echt een vlinder is, dat denk ik eigenlijk niet.

Als iemand is overleden dan spreken we vaak in beelden van een ster, vlinder of engel. Dat wil niet zeggen dat ze dat ook zijn, maar de gedachte kan wel ontzettend waardevol zijn.

Een nieuw woord in de dikke Van Dale: Sterrenouder

Ik lees veel terug op internet dat er vóór sterrenouder, geen officieel woord bestond voor ouders die een kindje verliezen. Niet in het Nederlands, Frans, Turks, Engels etc. Sterouder klinkt positief en is goed te vertalen in andere landen. Natuurlijk heeft iedereen zijn eigen mening. De ene ouder vindt het mooi, de ander zegt: “Mijn kindje is geen ster.”

Hoe dan ook vind ik het ontzettend fijn en belangrijk dat er een woord is opgenomen in onze Nederlandse taal, ook al klikt het niet bij iedereen. Ik geloof sowieso niet dat er een woord kan bestaan die echt de ‘lading dekt’. Een woord die aangeeft hoe groot alle gemis, trots en liefde is. Dat er (h)erkenning is gekomen in de Nederlandse taal, is natuurlijk een stap in de goede richting. De bedenker van dit woord zei zelf;

“Wanneer er voor iets geen woord bestaat,
bestaat het niet écht.”

Ik kies sterrenmama

Ik las een verhaal waarin beschreven stond dat sterren wachten om naar de aarde te kunnen terugkeren. Wanneer je als het donker is naar de hemel kijkt, zie je af en toe een vallende ster. Er stond beschreven dat dit een zieltje is die weer naar de aarde gaat om geboren te worden. Het heeft voor mij persoonlijk niets met godsdienst te maken. Het is een ‘schitterend’ symbool. Ons kindje is fysiek niet meer bij ons, maar blijft schitteren in onze herinneringen. Sommige mensen zeggen dat we allen uit sterrenstof zijn gemaakt en tot sterrenstof weer terugkeren.

Ook kies ik voor sterrenouder, naar analogie met sterrenkind, een woord die de Van Dale omschrijft als een ‘overleden kindje dat nu als een ster aan de hemel staat’. Het belangrijkste is, denk ik, dat het benoemd kan worden.  

Symbolisch, want wanneer ik een vlinder voorbij zie vliegen, dan praat ik even tegen Senna. Wanneer ik een wandeling maak door het bos, kijk ik heel even omhoog en stuur ik een kusje naar de wolken. Wanneer ik naar bed ga en zijn foto welterusten wens, voel ik mijn mannetje bij me, als een engeltje heel dichtbij. Iedere dag brengt hij mij kracht en hoop voor de toekomst; een zonnestraaltje door de regen, zoals een regenboogkindje.

Voor mij hebben ‘sterrenouder’ en ‘sterrenkind’ elkaar omarmd. Een schitterend symbool, die mijn mannetje laat stralen. En bovendien zijn we allemaal naar de aarde gekomen om licht te brengen.