Bij het verliezen van je kindje, gaat het niet om een ‘plekje geven’, maar om de manier waarop jij je kindje een onderdeel van je leven kunt laten zijn.

Het gaat om het aanpassen van je leven op het gemis.

Het gaat om het omzetten van ‘gevoel van verlies’ naar ‘gevoel van gemis’. Het verlies kan je verdoven en het zicht op de toekomst belemmeren. Het gemis erkennen geeft je de mogelijkheid om weer in de toekomst te kijken.

🤍

Verlies zegt iets over wat je is afgenomen, bent kwijtgeraakt en heeft vaak een negatieve lading. Gemis zegt iets over het missen van iemand die fysiek niet bij je is en zegt iets over de liefde voor deze persoon. 

“Verlies kun je geen plekje geven, maar die liefde wel”.

Ieder mens is uniek. Verlies is een intense persoonlijke ervaring, daarom is ook ieder rouwproces uniek. De problemen die ervaren kunnen worden zijn heel divers.

  • Problemen om ‘door te gaan met het leven’, als schuldgevoelens je belemmeren om weer te kunnen genieten, of je de zingeving in je leven kwijt bent door het gemis van je kindje
  • Gevoel van de grip kwijt zijn op je leven en de toekomst
  • Onzekerheden over een eventuele volgende zwangerschap
  • Problemen om weer aan het werk te gaan of juist teveel “vluchten” in je werk
  • Schuldgevoelens na het afbreken van een zwangerschap
  • Relatie problemen in het rouwproces
  • Gevoelens van falen of schaamte
  • Boosheid richting jezelf, je geliefde, vrienden, familie, artsen of tot God.
  • Maar ook pijn, dwangmatigheden of angsten.

Ouders blijven ouders…
Deze problemen kunnen vlak na het overlijden van je kindje onderdeel zijn van jouw rouwproces, maar treden soms ook pas (veel) later op.

Ken jij het begrip “verlieskast” al?

Een kast met lades waarin je verlies wordt opgeborgen. Verlies van personen, een baan of je gezondheid. Sommige lades in die kast zijn netjes opgeruimd. Maar er zijn ook lades die overvol zijn, uitpuilen of zelfs niet meer helemaal dicht kunnen. De lades vullen zich soms ongemerkt, waardoor ze opeens vol kunnen zijn en open kunnen gaan. Dan valt de inhoud eruit, met chaos alom.

Als je de kast af en toe kunt opruimen en een beetje netjes houdt, dan kun je op bepaalde momenten een lade openen op zoek naar herinneringen. Het kan ook gebeuren dat een lade onverwacht open schuift, door een bepaalde gebeurtenis (trigger), maar dan zal de inhoud niet meteen over de grond rollen.

Loslaten is niet vergeten. Het is anders vasthouden.

Anders vasthouden kan betekenen kaarsjes aansteken, een mooie foto neerzetten, een ritueel bedenken, een geboortedag gedenken, een memorie box maken, in een boekje schrijven…

De lade wordt dan overzichtelijker en kan daardoor soepeler gesloten worden. Het blijft altijd nog op onverwachte momenten open springen, maar de inhoud rolt niet meer zomaar naar buiten. De inhoud is met trots en liefde samengesteld. Om voor altijd onderdeel van je leven te zijn. Zodat je het kunt openen wanneer je  wilt en met liefde kunt bekijken.